تصمیم داشتم دیگه ننویسم به خاطر اینکه اینجا پر شده از آدمای نامحرم که آرزوشون دیدن ناراحتیه منه

اما یه روزایی هست که چشمام ناخودآگاه تقویم رو واسم زنده میکنن مثل امروز که هر کی منو میبینه میگه :باران خیلی خوابیدیا ببین چشمات پف کردن و من نمیتونم بگم چشمام فهمیدن که باز امروز ۱۲ مهر و سعیدشون ۶ ساله که پاشو از خونه گذاشته بیرون که یک ماه بعدش برگرده ولی رفت و موندگار شد...

داداش سعیدم  آلارم دادن چشمام و دیدن یهویی فیلم عروسیت یعنی خراب شدن تمام این روزهایی که سعی کردم آرووم باشم

یه حسی ته دلم میگه که وعده دیدار خیلی نزدیکه و من خوشحالم...

دوست دارم